Hiromi Kawakami
Tłumaczenie: Anna Zalewska
Wydawnictwo Znak Literanova 2026
Czasem książka wpada mi w oko z powodu kolorów na okładce, a te z „Dziwnej pogody w Tokio” są akurat jednym z moich ulubionych połączeń.
„Dziwna pogoda w Tokio” japońskiej powieściopisarki i eseistki Hiromi Kawakami to wznowienie powieści z 2013 roku (wtedy ukazała się pod tytułem „Sensei i miłość”) – historii o samotności we współczesnym Tokio i nieoczekiwanej więzi, jaka rodzi się między zamkniętą w sobie uczennicą a jej dawnym nauczycielem.
Nie mam pojęcia, czy barwy okładkowe zostały dobrane celowo, czy był to czysty przypadek, ale symbolika intensywnego różu i głębokiego granatu idealnie oddaje klimat powieści Kawakami. Różowy oznacza bowiem delikatność i kobiecość, granatowy z kolei kojarzy się z powagą, mądrością, autorytetem. Połączenie tych dwóch kolorów wybrzmiewa w relacji Tsukiko i Senseia. Ona wnosi do jego codzienności niewinność, ulotność, szczerość, on obdarza ją zrozumieniem i otwartością na zmiany, mimo że jest sporo starszy. Od przypadkowego spotkania w barze po ostatnie wspólne chwile…
Powieść Kawakami fabularnie jest dość statyczna, bo najwięcej dzieje się tu na poziomie emocji, odczuwania świata i poznawania drugiego człowieka, choć i w tej materii przeważają cisza i spokój. Więź między Tsukiko i Senesiem nie jest porywem serca, nie tryska namiętnością ani nie ma ogromnych szans na sukces, a jednak sprawia, że podczas lektury czujemy elektryzujące napięcie.
To powieść złożona z niedopowiedzeń, niedosłyszeń i niedotyków. Z jednej strony przejmująco smutna, z drugiej – kojąca i niosąca radość w małych gestach.
*Egzemplarz w ramach współpracy z wydawnictwem Znak Literanova